من یه نفری 3 نفرم...

بعد از عمری دستم به کیبورد رفت تا بنویسم...

تا بنویسم از اون چیزی که روزگاری براش می نوشتم...

از اون چیزی که دیگه نیست...

ناراضی نیستم...

نه...

اگه بخوام راستشو بگم خیلی هم راضی ام...

زندگیم دوباره شده مثل آبنات چوبیه ی رنگی...

خوش رنگ...

خوش طعم...

خوش بو...

.

.

.

از الان به بعد می خوام فقط در مورد زندگی بنویسم نه در مورد زندگی...

به اين مي گويند چرخه ي پوچ روزگار...

شب مي رود...

ستارگان مي روند...

تاريكي مي ماند...

سحر پديدار نمي شود...

و اين گونه است كه سالها كسي رنگ روشنايي حقيقي را نديده...

بعد از مدتي ورق زدن...

تازه به اين نتيجه رسيدم كه...

ورق ها شكل يكديگرند...

اين ديد من است كه متفاوت است...

باز هم این کار را می کند...

چندین بار دیگر این کار را تکرار می کند...

.

.

.

او فقط می خواهد قاطع بودنش را ثابت کند...

.

.

.

باز هم اشتباه همیشگی...

او فقط دندان عقلش درد می کند...

مدتی سکوت...

باز هم صدای جیغ...

این است سیر تکاملی زندگی...

بزرگی اشان را با کف شاش می سنجند...

دو خط موازی هیچگاه به هم نمی رسند...

مگر اینکه شیفته هم باشند...

باز هم شب زنده داری تا سحر...

و باخت زیبای ما در مقابل خنده همگان...

این زندگی شادمانه ای است که همه از آن سخن می گویند...

برگرد و بیننده زندگی شادمانه ای باش که سالها در انتظار آن بودی...

برگرد...

خاکه سیگار سفید است به عرش می رود...

جاذبه سیاه زمین مگس را به پائین می کشاند...

.

.

.

سفید باشید تا به عرش روید...

در خیابانی پیاده شدم که هیچ کس آنجا نبود...

تنها بوی تعفن بود که همچون پادشاهی بر خیابان حکم رانی می کرد...

دست و پایم سست بود و کاری هم نمی توانستم بکنم...

انتظار...

آنقدر منتظر ماندم تا...

تا...

تا انسانی مرا نجات داد...

زیرا فقط از آن خیابان انسان هابودند که عبور می کردند...

هم انسان بود و هم احساس...

او حس خوب بودن را به من بخشید و من لبخندی نثار جانش کردم...

مرا در آغوش کشید و بی هیچ حرفی مرا فرزند خود خواند...

.

.

.

آری مادرم تو مرا در خیابان متروکه ای پیاده کردی...

و خود به اتوبانی که به دیار باقی ختم می شد شتافتی...

حال من هر پنج شنبه از آن خیابان عبور می کنم تا به سنگ زمختت برسم...

روحت شاد...

پ.ن:بدون هیچ دلیلی این متن رو نوشتم