من خط تقارنم...

خط تقارن من و من...

خط تقارنی که هیچ گاه وسط نبوده...

آری همیشه من بیشتر از من بوده...



پ.ن:تقدیم به خودم

دوستم ندارم بزرگ شم...

بزرگ شی نمی تونی عر بزنی...

البته خر های بزرک هم می تونن عر بزنن...

ولی آدم های بزرک هیچ وقت عر نمی زنن...




پ.ن:همه اش توهمه

و من همانم که در تاریکی لباس سفید می پوشم تا از عرش بهتر دیده شوم
.
.
.
شاید مرا انتخاب کنند