تو با دیگران تفاوت نداشتی...

نگاه دیگران به تو متفاوت بود...

به سمت نور روانه شد...

در سر راههای تاریک...

با خاطراتی مبهم...

با چشمانی بسته...

از کنار من گذشت...

.

.

.

نرو...

چیزی نخواهی یافت...

.

.

.

از من دور شد...

در نور محو شد...

.

.

.

من همچنان در میان راه مانده ام...

سیاه و مبهم...

همچون برگه آلو خشکیده ام...

حال دیگر وقت آن است که پشتم با خاک آشنا شود...

همسایه ی بغلی...

انگشت در چشم شانس من کرد...

و اول شد...

من ماندم و شانس کور خود...